Թուրքերը չունեն դավաճ աններ. նրանց պատմությունը զու րկ է դավաճ աններից, իսկ գիտե՞ք ինչու, որովհետև… Արմեն Երանոսյանի ԿԱՐԵՒՈՐ գրառումը

Արմեն Երանոսյանն իր ֆեյսբուքյան էջում գրել է. «Ո՞վ է թուրքը. Չես ճանաչում թշ նամուն, ուրեմն դու արդեն պար տված ես։ Ես թուրք ազգի պատմությունը շատ-շատ եմ ուսումնասիրել, նրա հոգեբանությունը, այդ ազգի կառուցվածքը նրա շարժող ուժը , նաև ազգային դավանանքը։ Շատ բան թուրքերը ոչ թե ունեին այլ իրենք կառուցեցին իրենց թշ նամիների թերությունը վերլուծելով։

Ահա տեսեք, թուրքը դավ աճան չունի ։ Նրա պատմությունը զուրկ է դավ աճաններից ։ Ֆենոմենալ է չէ՞։ Սակայն ֆենոմենալ ոչ մի բան չկա։ Նրանք դա վաճանի գլուխը կտ րում են, միանգամից, գիտեք ինչու՞, որ այլևս երբեք չխոսա նրա լեզուն։ Որովհետև ամեն դավ աճան իր արդարացումն ունի։ Իսկ թուրքը չի ասում դա վաճանեց սուլ թանին կամ վալիին, նա ասում է դավա ճանեց թրքությանն

ու կտ րված գլխի լեզուն այլևս թրքությունը արա տավորող ոչ մի արդարացում չի կարող բերել։ Թուրքը ունի թ շնամի , մեր պահով դա հայն է։ Նա շատ ուղիղ գնում է հայի վերա ցմանը։ Նա խելք չունի, նա ունի բնազդ` Առավել զո րեղ քան թե խելքը , թուրքը ունի հզոր գա-յլի հոտառություն , նա թշն ամուն ոչնչ ացնելու համար օգտագործում է ամեն թույլատրելի եւ նաև

անթույլատրելի միջոց , որովհետև նա որսի գնացող գայլի նման բնազդով ասում է. թշ նամի է , չպիտի ապրի։ եվ հոտառությամբ զգում է, որ երբ իրեն մեղադրեն ինքը թշ նամուց վերցրածի որոշ մասը կտա մեղադրողին ու նրանք կմոռանան իր կողմից հո շոտված թշ նամուն։ Մինչև կհզորանա եւ այս անգամ կհո շոտի մե ղադրողին արդեն։ Թուրքը գայ-լի պես երկար կարող է լիզել իր

պար տության վե րքը , ապա քինել , սպասելով մինչ իրեն հաղթող թշ նամին իր գոռ ոզության մեջ կհասնի հիմարության եւ կպարծենա իր առանձնահատուկ լինելով։ Այդպես եղավ թե հույների թե նաև այերի դեպքում։ Մինչ վի րավոր թուրքը լիզում էր իր վերքը , Հայը եւ հույնը իրենց հաղթությունը սկսեցին վերագրել Անհատին եւ իրենց մշակույթին ։ Իսկ այդ ժամանակ թուրքը պա

րտությունը վերագրեց իր բանակին եւ պետությանը ։ Ու վերազ ինելով բանակը և պետությունը նա սովածի գա զանությամբ ժանի քներով փշ րեց իր թ շնամու եւ անհատին եւ մշակույթը։ Թուրքը լավ գիտի, որ անհատները մե ռնում են, իսկ բանակները ապրում,

Մշակույթը ծառայում է , եթե երկիր կա ։ Իսկ եթե երկիրը թուրքինն է , ուրեմն նրանում գտնվող յուրաքանչյուր մշակույթ կծառայի թուրքին ։ Թուրքը սպասում է , նա սպասում է , որ տեսնի ինչով է պարծենում իր թշ նամին, Անհատներո՞վ , նա ամեն

միջոցով պատե րազմի նման արատա վորում է եւ այդ անհատներին ու նրանցպեսներին։ Մշակույթո՞վ , թուրքն ասում է Ինչու՞ կռ վել մշակույթի դեմ , քան դել եւ սրբել հետքը այդ մշակույթի։ Թողնել լոկ թանգարանային նմուշ եւ դա միայն այն դեպքում, եթե էդ թանգարանները թուրքիայում են։