ՀՀ-ում թիվ-1 ամբա ստյալը պարզվում է, որ նոր փողամոլ ու դш վադիր մտավորականների կլուբ է բացել, որտեղ… Փայլակ Ուռուսյան

Փայլակ Ուռուսյանը իր ֆեյսբուքյան էջում գրել է. Պարզվում է, ՀՀ-ում թիվ֊1 ամբш ստյալը նոր փողամոլ ու դш վադիր մտավորականների կլուբ է բացել, «Միտք Ազգային Խորհուրդ» ովքեր որ ոչ մի կապ չունեն ժողովրդի հետ, բայց չնայած դրան իրենց «գոհար» մտքերով պիտի սատարեն հր եշին կրկին բռ նազш վթելու հայ ժողովրդի լեգիտիմ իշխանությունը։

Սա աննախադեպ երևույթ է Հայոց Պատմության ու ինչո՞ւ չէ, նաև աշխարհի պատմության մեջ, երբ մտավորականները ծառայում են ոչ թե ժողովրդին, այլ չш րքին, որ միասին ճնշեն իրենց ժողովրդին։ Իսկական մտավորական նա է, ով սիրում ու սիրվում է իր ժողովրդի կողմից, ու նա է, ով ժողովրդի ծոցից է դուրս ելած։ Հիմա հիշեք ու ուշադիր լսեք, այ սուտ ու նաև արհեստածին մտավորականներ,

թե ով է իսկական ՄԵԾ մտավորականն ու նրա խոսքը ուղղված ձեզ ու նաև ձեր հրե շին։ Մտավորական, ում թողած ժառանգությունը դարերով ապրելու է հայ ազգի սրտերում։ 2004 թվականիի ապրիլի լույս տասներեքի գիշերվա դեպքերից հետո, երբ իրավապահները աննախադեպ դш ժանությամբ ցրեցին ընդդիմադիրների խաղաղ ցույցը

անվանի բանաստեղծուհի Սիլվա Կապուտիկյանը դшհ իճի ու հրե շի մասին գրեց այս հայտնի բանաստեղծությունը։ Մտքի ընտրյալներին դուք դարձրիք ծառա ու դարձրիք պատш նդ, հլու ընտրազանգված, Մի պարկ փուտ ալյուրով անձանց խիղճը առաք դուք, Դուք` փչш ցած վաղուց` փչш ցրեցիք նրանց: Եվ լլկ եցիք հոգին ու փշրե ցիք նորից ութսունութի հրաշք ժողովրդին. Ստիպեցիք լք-ել

հայրենիքը, որին шր յուն էին տվել նա, կյանք և որդի: Իսկ նա, որ ստրուկին ճզ մեց իր մեջ, ելա՛վ, Հանուն պատվի, պարտքի եկավ հրապարակ, Զп րքով, փշալ արով շուրջկալեցիք նրան Ու ջանացիք ջա րդել ոտքերի տակ… Օ՜, խաղատուն դարձած հայրենական մեր տուն, Ցեխերի մեջ ընկած մագաղաթյա մատյան, Կախաղ անի սյունից կախված անկախություն, Մեր

լույս երազների խավարակուռ պատյան: Ես ի՞նչ, ի՞նչ խոսքերով նզ ովք կարդամ ես ու սաստ, Ձեզ, որ խու ժդուժ կարգերն այս երկնեցիք, Ուր դուք դարձաք հեծյալ, ազգը` գրաստ, Օտարի դուռն ընկած մի մու րացիկ դարձրիք: Եվ ես հայ բանաստեղծ, ի՞նչ սև բախտի հասա, Որ նզո վքի խոսք եմ ասում… հային. Հզոր ճախրից հետո էս անկումը տեսա եւ ապրեցի ես օրերն այս դի վային: Ո՛չ, չեմ ապրում արդե՛ն ու ես չեմ էլ մե ռնում, Իսկ թե — անե ծք վերին — մնաք ինձնից երկար, Մե՛կ է, ո՛ւր էլ հանգչեմ, ո՛ր մի գեր եզմանում, Ես ձեր դш տաստանին անպայման լինելու եմ ներկա… ՍԻԼՎԱ ԿԱՊՈՒՏԻԿՅԱՆ։ Եղեք առողջ, միևնույնն է, Մենք՝ ժողովուրդն է տերը իր երկրի

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *