106 տարի անցել ա մեծ եղ եռնից, եկեք անկեղծ խոսանք… Եղ եռնը մեր մեծ ամոթի էջն ա, եղ եռնը եղավ, որովհետև… Սամվել Հայրապետյանի ԿԱՐԵՒՈՐ գրառումը, որ պետք է կարդա յուրքանչյուր ՀԱՅ

Սամվել Հայրապետյանը գրել է. 106 տարի անցել ա մեծ եղ եռնից, եկեք անկեղծ խոսանք։ 106 տարվա մեջ մենք չկարողացանք հզորանալ, զարգանալ, պատրաստվել ինքներս մեզ եւ նաև մեր հայրենիքը` մեր ապրելու իրավունքը պաշ տպանելուն։ 106 տարվա մեջ մենք այդպես էլ չկարողացանք պատասխանատվության ենթարկել ոցճրագործ թուրքիային, չկարողացանք նույնիսկ լուծել համարյա

երկու միլիոն մեր հայրենակիցների վր եժը ու դեռ հակառակը` թուլացանք մենք։ Թուլացանք էնքան, որ 106 տարվա մեջ մենք կոր ցրեցինք մեր հայրենիքի մեծ մասը, ու հասանք մի կետին, որտեղ թուրքիայի հետ ոտք մեկնելը մինիմում խնդալու ա արդեն էլ ուր մնաց թուրքիային թշ նամի համարելը, քանի որ թուրքիան մեզ մենակ բառերով ա թշ նամի` երգերի մեջ, սակայն իրականում

մենք շատ փոքր ու թույլ ենք, որ մի հատ էլ իրանց դեմ ռեալ դուրս գանք։ 106 տարի առաջ, դրանից առաջ էլ` հետո էլ, մենք կոր ցրեցինք մեր հայրենակիցներին, մեր պատմության մեծ մասը, մեր ժառանգությունը եւ ինչ-որ տեղ նաև ինքներս մեզ։
106 տարի անցել ա, դաս չքաղեցինք ոչ մի բանից, չձգտեցինք կայանալ եւ ստեղծել հզոր պետություն, որ լինենք պաշ տպանված ու

ապահով։ Ունենք երկիր, որը ավելի փոքր ա քան մեծ երկրի ինչ-որ մեծ մեգապոլիս, որտեղ մի քաղաքապետ ա լուծում հարցերը, իսկ մեր մոտ էս տարիների ընթացքում ինչքան իշխանություններ եկան գնացին` ամեն 1-ը գալուց հետո հարստացավ, իսկ գնալուց էլ աթոռից եղունգներով կախված մնալով հազիվ պոկվ եց։ Մեր փոքր երկիրը ոչ մեկ չձգտեց զարգացնել, հզորացնել, հարստացնել, դարձնել աշխարհին ինչ-որ բան տվող։ Մենք, հա հենց մենք ի՞նչ ունենք աշխարհին տալու, եթե կարդացել ու հասել ես ստեղ,

պատասխանի, ի՞նչ ունենք աշխարհին առաջարկելու, որ մեզ «խնայեն» ու «ռասխոդ» չանեն իրար մեջ։ 106 տարի արդեն անցել ա, իսկ մե՞նք, հեչ բան չէ, թուրքի դրոշ ենք վա ռում, դրոշը կախում ենք ավտոյի հետևից ու փողոցները քարշ տալիս, վերջում էլ կանգնում վրեն նկարվում քցում ենք ինստա ու գրում never again եւ հետո երկիրը քրֆ ում, սաղին քր ֆում, քցում, հույսներս դնում ինչ-որ երկրի վրա, որը իբր թե մեր մեծ ախպերն ա, սակայն մեծ ախպերը ամեն անգամ եըբ նեղն ա` չի քցում։

Չէ… ես չգիտեմ մեզ ո՞նց ա հաջողվել էսքան դար գոյատևել, էսքան տարի ունենալ սեփական պետություն։ Մոլորակի վրա շատ ազգեր կան, որ չունեն սեփական պետություն, եւ իրանք ամեն րոպե դրա համար պա յքարում են, իսկ մենք եղածն ենք քցում ջուրը… Եղ եռնը մեր մեծ ամոթի էջն ա, եղ եռնը եղավ, քանի որ մենք կայացած չէինք, չէինք գիտակցում ով ենք, ուր ենք գնում, ով ա մեզ ընկեր իսկ ով ա թշ նամի։ Հիմա էլ չենք գիտակցում, բան չի փոխվել… թե բա never again… հա, բա չէ… ոշմ…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *